Diplo Biblio 685px

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΒΙΒΛΙΟ

Με την πτώση της χούντας και μετά από 28 χρόνια εξορίας στην Ανατολική Ευρώπη, ο Δημήτρης Χατζής (1913-1981) επιστρέφει στην Ελλάδα το 1975 και το επόμενο έτος δημοσιεύει Το διπλό βιβλίο, ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα της μεταπολεμικής περιόδου. Ακολουθώντας τη ζωή του βασικού του ήρωα Κώστα, ο Χατζής καταφέρνει να διατρέξει τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας – όχι σαν παρατηρητής, ούτε με έναν ιστορικό ή πολιτικό τρόπο, αλλά αποτυπώνοντας το ψυχικό τοπίο που διαμόρφωσαν αυτές οι στιγμές της ιστορίας μας. Έτσι, η ιστορία του Κώστα γίνεται η ιστορία της χώρας μας, φωτίζοντας τις πτυχές του “ρωμαίικου” που δημιούργησαν την Ελλάδα του σήμερα. Συγχρόνως όμως η ιστορία του καταφέρνει να γίνει πανανθρώπινη, ένας στοχασμός για τη θέση του ανθρώπου “στο δικό μας κόσμο το σημερινό”, ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα ή πατρίδα.

Για το βιβλίο αυτό, που γράφτηκε εξολοκλήρου στην Ελλάδα ύστερα από τόσα χρόνια απουσίας, “αυτό το περίεργο βιβλίο που ενώ αμφιλέγεται από την κριτική μας και μορφικά και ιδεολογικά …το αγαπώ ξεχωριστά σαν μια έκφραση ελληνικής αγωνίας μπροστά στο σημερινό κόσμο”, δήλωσε αργότερα πως έπαιξε τον εαυτό του “κορώνα-γράμματα”. “Είπα, κύριε Χατζή θα γράψουμε ή θα ψοφήσουμε… Και έγραψα.”

Ένα μυθιστόρημα, η αφήγηση, το θέατρο. Μέχρι στιγμής η πιο συλλογική δουλειά μας. Η δημιουργία της παράστασης να ανήκει εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν σε αυτή.. Η ιστορία όχι ενός ανθρώπου, αλλά ολόκληρης της γενιάς μας. Επομένως δεν αναλαμβάνουμε ρόλους, αλλά μοιραζόμαστε από κοινού την ιστορία του βιβλίου. Τραγούδια, ποιήματα, εικόνες, πίνακες, κείμενα… Να κάνουμε την ιστορία του τόσο δική μας που να επιτρέπει μια αυτοσχεδιαστική προσέγγιση κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το κείμενο να μη μοιραστεί, καθεμία παράσταση να είναι μια εκδοχή μοναδική και σύμφωνη με το “εδώ και τώρα” της ημέρας και του κάθε ερμηνευτή.

Ακολουθούμε τους ήρωες του βιβλίου όπως ο συγγραφέας τους “στον κανένα τόπο, τον κανένα καιρό”, προσπαθώντας κάθε φορά να καταλάβουμε, να λογαριαστούμε, να συναντηθούμε, να ακούσουμε “εκείνα που έγραψε στο ξεχωριστό του σημείωμα” για μας.